De laatste zondag als gezin van twee
Jasper en ik aten pannenkoeken. Dat was het plan voor die avond, en eigenlijk het enige plan dat ik nog had. De uitgerekende datum stond op 19 januari, dus ik had nog een kleine week voor mezelf uitgetrokken om rustig te doen, misschien nog een ochtend naar de sauna, het kinderkamertje helemaal goed te leggen.
Rond tien uur kreeg ik wat ik dacht dat harde Braxton Hicks waren. Niks nieuws, die had ik al weken. Maar om 23:40 voelde er eentje écht anders. Niet erger per se, maar ritmischer. Alsof mijn lichaam een metronoom had aangezet.
"Oh. Oh dit is het. Dit is écht het."
Ik deed wat iedereen doet: ik opende de weeën-app. Negen minuten tussenpoos. Ik belde mijn Hebamme, Joke, die rustig zei: "Ga lekker een warm bad nemen, ik bel over een uur terug." Dus dat deed ik.
De weeën werden sneller. En toen zakte Fenne's hartslag.
Tussen middernacht en half twee werd het intens. De app liet 4 minuten zien, toen 3. Jasper legde alles klaar voor de thuisbevalling: het kraamkussen, warmwaterkruiken, handdoeken, het zeiltje.
Joke kwam om 01:15 binnen. Ze luisterde naar Fenne's hartslag met de doptone en fronste. Niet op een dramatische manier, meer alsof ze iets dubbel wilde checken.
"Haar gezicht is te neutraal. Dat is niet goed."
Ze luisterde nog een keer. En nog een keer. Toen zei ze heel kalm: "Sarah, ik wil dat we overleggen met het ziekenhuis. Fenne's hartslag zakt tijdens je weeën, dat is niet wat we willen zien."
Alles wat ik me had voorgesteld sloeg om, in één zin. – Sarah, over het moment van overdracht
In tien minuten stonden we aangekleed in de gang. Jasper had een tas. Ik had één sok aan. De taxi was er om 04:12, Utrecht ligt niet ver van het UMC, maar die rit duurde het langste van mijn leven.
In het ziekenhuis, en de beslissing om een keizersnede te doen
Het UMC had een kamer klaar. Een gynaecoloog (Dr. Mansour, lief, direct, geen omwegen) legde CTG aan en keek drie minuten naar de strip. Toen zei ze: "We gaan voor een spoedkeizersnede. Niet omdat het nú een crisis is, maar omdat we niet willen dat het dat wordt."
"Sarah, het is oké. Fenne komt zo. Het is gewoon een andere deur."
Om 07:54 hoorde ik haar huilen. Ik zag haar boven het groene doek uitkomen, paars, boos, perfect. Jasper huilde. Ik huilde niet, ik was verdoofd in meerdere betekenissen. Die tranen kwamen later, toen ze bij me lag.
Wat ik had willen weten voor het gebeurde
Ik ben niet rouwig om de thuisbevalling-die-niet-was, maar ik ben wel verdrietig geweest. Dat mag allebei tegelijk bestaan, heb ik geleerd. Wat ik je mee wil geven, als je dit leest terwijl je net zelf zwanger bent:
Wat ik achteraf écht had willen weten
- Je bevalplan is een voornemen, geen contract. De dag dat het gebeurt bepaalt je lijf, niet je planning. Dat is niet falen, dat is bevallen.
- Herstel van een keizersnede duurt langer dan je denkt. Week 3 voelde ik me pas enigszins mens. Regel hulp voor week 1 tot 4, niet alleen voor week 1.
- De emotie komt in golven, niet in één keer. Ik huilde pas echt op dag 5, in een supermarkt. Alles was oké. Toch. Het mag.
En vooral: praat erover. Met je partner, je moeder, je vriendinnen, met een coach als het moet. Ik heb deze tekst geschreven nadat ik er twee maanden over gedaan had om er überhaupt over te kúnnen praten zonder in te storten. Dus als dit jou helpt, of als je eigen verhaal hierop lijkt en je denkt "oh, gelukkig niet alleen", dan is deze tekst waar hij voor is.
Bedankt voor het lezen., Sarah ♡
Reacties (3 van 38)
Sarah, wat een mooi eerlijk verhaal. Ik had bijna exact hetzelfde: thuisbevalling gepland, uiteindelijk KS geworden om een heel andere reden. En die zin van je man, "het is gewoon een andere deur", ik ga hem aan mijn Tom voorleggen voor als het zover is. Dank je.
Die zin "je bevalplan is een voornemen, geen contract", dat is precies wat ik had willen horen voor mijn eerste. Mag ik hem op m'n koelkast plakken? Heel veel liefs voor jou, Jasper en Fenne.
Ik ben Hebamme (bij een andere praktijk dan Joke) en ik deel dit soort verhalen bewust met mijn cliënten in het derde trimester. Niet om ze bang te maken, om ze vrij te maken van het idee dat bevallen één vorm heeft. Bedankt voor je eerlijkheid, Sarah.